Në vitin e largët 1953, në Muzeun e Shkencave të Natyrës të Republikës së Maqedonisë së Veriut, qëndruan kuadro muzeale të cilat u trajnuan për teknikat muzeale dhe preparimin, duke dhënë kështu kontributin e tyre në zhvillimin e muzeologjisë.
Falë preparimit, sot në shumë muze të botës ruhen miliona ekzemplarë të materialeve biologjike dhe gjeologjike, ndër të cilët gjenden lloje unike dhe të rralla të kafshëve dhe bimëve, relikte, endemite dhe fosile, të koleksionuara ndër vite përmes hulumtimeve në natyrë dhe në terren (Krunić et al. 1981). Materialet e preparuara mund të jenë:
- Të konservuara në lëng (kafshë të konservuara në alkool dhe formalinë);
- Preparate dermoplastike (kafshë të plota);
- Të herbarizuara (bimë dhe fruta të thata).
Të gjitha objektet në koleksionet e muzeut duhet të kenë një etiketë me të dhënat themelore: përcaktimin taksonomik, lokalitetin, dhuruesin, si dhe numrin e hyrjes dhe numrin e inventarit. Gjithashtu, mbahet evidencë për materialin e preparuar, i cili regjistrohet në librin e evidencës. Për ruajtjen e materialit muzeor, dy herë në vit kryhet fumigimi (përdorimi i mjeteve në formë të gaztë) për kontrollin e popullatës së insekteve dhe brejtësve të dëmshëm. Në muzetë më modernë përdoren frigoriferë të mëdhenj me temperaturë prej 8°C, gjë që parandalon zhvillimin e larvave të molës. Muzeologjia moderne kërkon nga preparatorët njohuri për shumë veprimtari që lidhen me ekspozitat e përhershme dhe tematike, njohuri për natyrën e gjallë dhe të pajetë, si dhe njohuri për teknikat bashkëkohore të preparimit. Specialistët, falë aftësive dhe kreativitetit të tyre, e sjellin me sukses natyrën në hapësirat ekspozuese.
Muzetë bashkëkohorë që studiojnë natyrën sot nuk mund të imagjinohen pa një veprimtari të zhvilluar mirë të preparimit.